Ekşi sözlükte dolaşırken rastladığım bir entry. Çok güzel bir yazı,kaybetmek istemediğim için buraya yazmaya karar verdim. Yazarın adı : sikayet et Yazara ulaşabilecek olan varsa kendisine bildirsin. İsteği doğrultusunda kaldırabilirim yazıyı.

''aslında gözlük kullanmam gerekiyor ama gözlükle dünyayı daha net görüyorum, moralim bozuluyor.'' dedim. aynı parkta oturuyorduk. ılık bir rüzgar esiyordu. çantamdan gözlüğümü çıkardım. ''işte her şeyi görebiliyorum. şu karşıdaki yazıyı okuyabiliyor musun?''
''evet.'' dedi, ''bunca zaman her şeyi görerek nasıl hayatta kaldın?'' diye sordum. gülümsedi. çok tanıdık bir gülümsemeydi bu. ondört yaşında bıraktığım çocuğun büyümeyen gülümsemesi. bu arada yetişkin kelimesi çok tuhaf geliyor. neye yetişiyoruz ya da neye yetiştik bilmiyorum. 

oturduğumuz yerde sessizce etrafı izliyorduk. birden yine ölüm hakkında konuşmaya başladık. ölümü gün geçtikçe daha rahatlatıcı ve daha yakın buluyordum. yazdığım veda mektuplarından bahsettim ona. ''sana bir mektup yazmam gerekseydi çok zorlanırdım, çünkü ne yazacağımı bilmiyorum.'' dedim. ''bana mektup yazma, eğer kendini öldüreceksen bunu yapmadan önce haber ver.'' dedi. bu ölmemem için söylenmiş bir şeydi, anlıyordum. eğer ölmeden önce birilerine haber verecek olsaydım gerçekten ölmeyi isteyip istemediğimi bir daha düşünürdüm. sanırım ölüm isteğiyle onu gerçekleştirmek arasında çok az bir zaman olmalı. ben yalnızca ölüm hakkında düşünüyorum ve ölümü ölesiye seviyorum, kendi ölümümü. 

yağmur yağıyordu. insanlar deli gibi sağa sola koştururken yerimizden kalkmadan ıslanmayı seçtik. gözlüğümün camları ıslanıyordu. çıkardığımda ise her şeyi bulanık gördüğümden başım dönmeye başladı. gözlüğümü bir takıp bir çıkararak bu baş dönmesiyle oynuyordum. ''hiç değişmemişsin.'' dedi, ''hala aynı şeylerle oyalıyorsun kendini.'' 

hiç değişmedim, hala aynı ölüm isteğiyle oyalanıyorum.